The post Rieten appeared first on De Saxschool.

Deze keer geef ik tips naar aanleiding van het boek Lezen, weten en niet vergeten van Mark Tigchelaar. Ik vertaal deze tips in de komende blogs naar de muziek. Hierbij het derde principe: omarm single tasking!

Stel; ik geef jou les. Je speelt een stuk en na afloop vraag ik je om het nog eens te spelen en te letten op de dynamiek, de zuiverheid, je embouchure en de aanzet. Dit zal teveel zijn om aan te denken en het speelt nou niet bepaald relaxed. Maar in muziek moet je nu eenmaal tegelijkertijd blazen, aanzetten, vingers bewegen, op het ritme letten etc etc. Dus gaan we vaak maar gewoon van start met spelen en proberen we alles zo goed mogelijk te doen.Bij het instuderen van een nieuw stuk wordt het nog lastiger: hoe maak je een stappenplan? Sommige mensen beginnen bij de toonhoogte en spelen als een soort rebuspuzzel alle toonhoogtes achter elkaar, hopend dat er als vanzelf een logica en een juist ritme ontstaat. Dit is niet handig omdat die samenhang meestal niet als een wonder ontstaat.  Bovendien studeer je van alles verkeerd in wat er maar moeilijk weer uit te krijgen is.

Terug naar het principe van Tigchelaar: omarm single tasking. De conclusie na een vijfjarige vergelijkende studie van meer dan zeshonderd wetenschappelijk artikelen over dit onderwerp luidt: als je meerdere taken tegelijk uitvoert, multitasking, ben je gemiddeld vier tot tien keer langer bezig om alle taken uit te voeren en maak je significant meer fouten in elk taak. Niet handig dus, ook al voelt het soms toch echt als tijdswinst.Maar we doen toch vaker dingen tegelijkertijd? Fietsen en praten? Lopen en spelen? Dat klopt en dat is ook geen probleem. Het wordt pas een probleem als je leert fietsen en tegelijkertijd een moeilijk gesprek voert. Het gaat dus om de hoeveelheid bewuste aandacht die je nodig hebt. Is iets nieuw of moeilijk? Dan wil je je bewuste aandacht daarop richten.

In het geval van het oefenen van een muziekstuk focus je op één aspect tegelijk dat je wilt verbeteren zoals bijvoorbeeld hard en zacht spelen. Dus als we teruggaan naar de lessituatie: ik zou je bijvoorbeeld vragen om het stuk nog eens te spelen en dan vooral te letten op de dynamiek. Tijdens het spelen merk je van alles op:  Hé hier staat dat je zacht moet spelen, dat had ik nog helemaal niet gezien! of: Best lastig eigenlijk om hier zo zacht te spelen, of je doet eenvoudig je best om het forte echt luid te spelen.  Een volgende keer zul je de dynamiek beter toepassen, zelfs als je er niet meer zo op let.

Als je een nieuw stuk van bladmuziek instudeert gaat nog niets vanzelf dus hoe begin je? Wat is een goede eerste stap? De kunst is om eerst in je hoofd de muziek te gaan horen, dus om zonder instrument te beginnen. Dat is goed uit te voeren zonder dat je iets verkeerd instudeert. Begin dus bij wat voor soort stuk is het is; sfeer, stijl, tempo, maatsoort. Ga dan de muziek globaal in je hoofd horen voordat je speelt. Dan weet je in elk geval of het een neushoorn of een bloem moet worden. Begin dus vanuit de omtrek en ga dan stap voor stap inkleuren. Een compleet stappenplan vind je in het e-boek Spelen vanuit je hart met praktische tips voor het musiceren!

The post Is muziek multitasken? appeared first on De Saxschool.

Altijd lerenIk ben altijd al geïnteresseerd geweest in hoe wij leren. Vanaf dat ik op de middelbare school zat heb ik me afgevraagd waarom wij ons onderwijs op deze manier hebben georganiseerd, en of dat niet beter kan. Als je workshops bij mij hebt gevolgd, of de online cursus hebt aangeschaft, weet je dat ik altijd aandacht besteed aan hoe je wat ik uitleg kunt oefenen. Muziek is altijd oefenen; nieuwe muziek moet worden ingestudeerd en je techniek wil je op z’n minst bijhouden.Daarom dus was ik nieuwsgierig naar dit boek van Tigchelaar. Hij beschrijft daarin acht principes voor leren. Ik vertaal ze voor jou naar de muziek.

Het eerste principe is wat ik zojuist al heb beschreven: het gaat om de juiste methode. Meteen door dus naar principe twee uit het boek: Vul de leegte op.??Leegte tijdens het spelen? Zeker, eigenlijk is het logisch: hoe vaak denk je tijdens het spelen niet aan de boodschappen, wat er allemaal fout of goed gaat, wat je medespelers zullen denken et cetera et cetera. Ongelooflijk toch hoe dat allemaal tegelijkertijd gebeurt in je hoofd.Zelf had nog niet beseft dat als ik denk tijdens het spelen, ik daar blijkbaar de tijd voor heb. Mijn hersenen gebruiken dan gewoonweg niet al hun capaciteit voor het spelen. En dus gaan ze andere dingen doen; denk aan kleine kinderen die zich vervelen en gaan rommelen.

Hoe vul je de leegte dan op? In het geval van lezen, zou je dit sneller moeten doen volgens de schrijver. Resultaten zijn verbluffend: zoals snellezer Anne Jones die de nieuwste Harry Potter als eerste las en het in drie kwartier uit had. En ook alle vragen over de inhoud goed kon beantwoorden.

Sneller spelen is niet, of niet de enige, oplossing voor ons. Wat we wel kunnen doen is de leegte opvullen met aandacht voor de muziek.Dat betekent: niet zomaar doorspelen alsof je een CD bent die afgedraaid wordt; de ‘kijken of het lukt methode’, maar denk bijvoorbeeld eens aan het verhaal wat je vertelt. Zie het voor je, voel wat je erbij voelt. Wat voor muzikale zinnen speel je eigenlijk? Hoe begin je, hoe eindig je?Of: zoom eens in op de dynamiek, de timing, de zuiverheid, de articulatie, je houding, de beweging van je vingers, de adem die je voelt in je lichaam. Er is eigenlijk zo ontzettend veel waar wij als muzikanten op kunnen letten.

Herhaal met verschillende focusStiekem moet ik daarbij alvast een volgend principe introduceren, want op alles tegelijk inzoomen is dan weer niet handig. Dus kies een focus, en speel het dan nog eens met een andere focus. Dat wil niet zeggen dat je zonder dynamiek speelt als je let op timing. Maar je let er wel minder op.

Ik heb jarenlang Tai Chi beoefend. In Tai Chi beoefen je een vorm: een reeks bewegingen die altijd hetzelfde zijn. En die doe je dan het liefst elke dag weer. En elke les ook weer. Het enige wat steeds varieert is de focus. De ene keer let je op de momenten van in- en uitademing. De volgende keer op de gewichtsverdeling, of het ‘touwtje aan je kruin’ principe enzovoorts. Zo kun je je hele leven wijden aan het verbeteren van één vaste reeks van bewegingen.

In de muziek studeer je op deze manier een stuk veel grondiger in. Zodra je afdwaalt kun je een nieuw punt van aandacht kiezen. Of een volgend principe toepassen, meer daarover in het volgende blog!

Floor Wittink

The post Muziek studeren deel 1: afdwalen appeared first on De Saxschool.

The post Je klank: wel of geen randje? appeared first on De Saxschool.

​Hoe zuiver én vals is jouw sax?

​Eerst wil je je instrument leren kennen. Welke tonen zijn op jouw sax te hoog en te laag? Dit wil je in kaart brengen. Het liefst in een uitgebreid, zelfgemaakt, schema. Hoe pak je dit aan?

1. Gebruik een tuning app (bijvoorbeeld Cleartune)
2. Stem af op de stemtoon
3. Speel alle tonen en check de zuiverheid.

Let erop dat je in een gemiddelde sterkte speelt en met een embouchure zoals je dit normaal ook gebruikt in je spel. Je embouchure moet dus onder controle zijn. Als je net begonnen bent met saxofoon spelen heeft het nog niet zoveel zin om subtiele verschillen te meten. Eerst maar eens de basis op orde!

In de online cursus Jouw ultieme sound laat ik horen hoe dit klinkt en kun je met behulp van video’s alle stappen doorlopen.

Corrigeren​

Hoe corrigeer je vervolgens deze tonen?

1. Bij kleine correcties gebruik je je embouchure; je trekt de toon een beetje omlaag of geeft een beetje meer spanning.
2. Als je toon teveel omlaag moet trekken of heel erg moet knijpen, wordt de toonkwaliteit teveel beïnvloed. In dat geval gebruiken we hulpgrepen.

Automatiseren​

Als je weet hoe je de tonen op jouw sax aanpast, wil je dit gaan automatiseren. Speel hiervoor regelmatig met de tuning app​ of met een backing track. Speel lange tonen speelt totdat de app aangeeft dat deze zuiver zijn of, in het geval van de backing track, tot ze helemaal samenvallen met de muziek. Zo leer je steeds sneller aanpassen en gaan je oren en je embouchure de juiste stand onthouden. Zodat je er niet meer bij na hoeft te denken.

Maar dat zegt ook niet alles

​Houd in gedachten dat er veel van invloed is op de zuiverheid! Temperatuursverschillen zorgen er bijvoorbeeld voor dat je je sax anders moet afstemmen. Maar een mondstuk verder uit of in beïnvloedt ook de verhoudingen tussen de tonen.  Dus in een hele warme ruimte is die D nu nog meer te hoog geworden. Daarnaast heb je te maken met je medemusici; hoe klinken jullie samen? Is de trompettist naast je te hoog? Wie past er aan? Of allebei? Hoe kleurt het interval samen? Je zult dus altijd weer een beetje moeten aanpassen, luisteren, aanpassen. En tenslotte kun je ook nog kleuren met kleine verschillen in intonatie.

Kortom

Het blijft altijd muziek en het tuning apparaat heeft niet altijd gelijk! Maar deze oefening zorgt ervoor dat een hele goede basis hebt in het zuiver spelen. En helpt je steeds beter onderscheiden wat vals en wat zuiver is.

In mijn online training Jouw ultieme sound leg ik al deze stappen uitgebreid uit met video. ​​Bestel deze cursus hier.

​

groet!

Floor Wittink​

The post Zuiver leren spelen appeared first on De Saxschool.

The Art of Saxophone Playing is een boek van Larry Teal uit 1963. Larry Teal (1905-1984) was een saxofoondocent aan een conservatorium in Michigan, USA. Hij was zowel saxofonist als klarinettist en fluitist en speelde zowel klassiek als in een jazz band. Zijn boek heb ik in conservatoriumtijd gelezen. Toen bestond het al 30 jaar, maar het is blijkbaar een ‘classic’.Omdat ik bezig ben met mijn eerste online training voor saxofonisten, heb ik die boek er weer eens bij gepakt. Zou er nog iets in staan wat ik ben vergeten, of waar ik het misschien niet (meer) mee eens ben? ​

Het begin van het boek neemt je meteen terug in de tijd; geschreven in begin jaren zestig heeft de saxofoon nog last van de reputatie een ‘makkelijk’ instrument te zijn. Larry Teal corrigeert dat door hier een woord aan toe te voegen: de sax is makkelijk om slecht te spelen.Zeker kun je op een saxofoon snel een melodietje spelen, maar het gevaar is te denken dat serieuze studie daarom niet nodig is. Zoals koperblazers vaak veel meer aandacht besteden aan basisoefeningen en inspelen of zoals strijkers die pas na jaren een beetje fatsoenlijke toon produceren. ​Saxofonisten hebben veel aan dit boek gehad en inmiddels hebben ‘we  ook een inhaalslag gemaakt. ​

Maar toch blijft dat ‘makkelijke’ wel een achilleshiel. Ik merk nog vaak dat op saxofoonlessen er weinig aandacht wordt besteed aan hoe je eigenlijk aanzet, wat je nu precies doet met je onderlip, hoe je mondholte invloed heeft op je klank. En natuurlijk ook de ademhaling: buik, borst; wat mag nu wel en wat niet  en wat is ademsteun eigenlijk precies. Je komt een aardig eind op de sax als je hier weinig aandacht aan besteedt, want die tonen komen er wel uit na een paar maandjes oefenen. Terwijl een koperblazer er bijvoorbeeld niet mee weg komt.​Zonder daarbij het echte muziek maken uit te stellen, kun je door het doen van basisoefeningen steeds meer één worden met je instrument. Zodat je weet wat je doet en daarom veel vrijer muziek kunt maken. 

Kortom: de waarschuwing van Teal is nog relevant en in mijn workshops en de aanstaande online training help ik om inzicht te geven in deze basistechnieken. ​​Met enige aanvulling op dit boek: want in 60 jaar is er wel enige kennis bijgekomen.Meer nieuws volgt, en voorlopig is er veel bij te spijkeren met behulp van mijn blogs over de basistechnieken (overigens mooi verzameld in het e-boek Blow your mind!).Tip daarbij is:

1. Neem elke paar weken, of elke maand, een nieuwe basisoefening. Bijvoorbeeld leren om de toon omlaag te trekken met je onderlip (bending)
2. Doe deze oefening elke keer als je speelt, het liefst aan het begin van je sessie.
3. Doe de oefening kort maar zeer geconcentreerd.
4. ​Heb geen haast, je weet niet wanneer het lukt  maar wel dat het gaat lukken (of verbetert)

Groet,

Floor

The post The Art of Saxophone Playing appeared first on De Saxschool.

Omdat ik het leuk vind om af en toe andere kennis aan te bieden dan die ik zelf heb, geef ik in dit blog het podium aan Søren. Vooral voor de gevorderde spelers bieden zijn video’s, veelal in het Engels, véél informatie. Maar voor abonnees van de Saxschool gaat hij terug naar de basics!

Improviseren in de Jazz!

Jazz staat natuurlijk bekend zijn improvisaties. Jazz is daarom ook de basis van de meeste improvisaties van saxofonisten in bijna alle jazz-, pop-, rock-, soul-, funk-, fusion-muziek wat wordt gespeeld op saxofoon.
Ik hoor vaak van mensen dat ze improviseren lastig vinden, vooral in de jazz. Als saxofoondocent, coach en muzikant vind ik het van grootste belang dat iedereen dat iets doet met muziek ook kan improviseren.

Jazz vormt een bepaald kader waarbinnen je op zoek gaat naar jouw creativiteit. Niet meer en niets minder. Je begint ergens en je gaat je langzamerhand ontwikkelen. Ik zie het dus niet als moeilijk; we improviseren sowieso elke dag wanneer we spreken. We spreken niet in vaste en vooruit geplande zinnen, maar met een bedoeling. De woorden en zinnen passen we “improviserend” aan in het verloop van onze gesprekken. We kunnen dit van nature en jazz is gewoon een andere taal die we kunnen leren als muzikanten!

Ben je nog niet begonnen met improviseren? Ik hoop je met mijn blog te enthousiasmeren en een eerste aanzet te geven.

Speel je al geruime tijd jazz? Op mijn YouTube kanaal en mijn website geef ik veel informatie over harmonie, soorten toonladders en licks in de jazz.

Maar eerst wat meer informatie over de jazz;

De Jazz Standard: melodie, ritme en harmonie.

In de Jazz is er sprake van een bepaald vocabulaire afkomstig uit liedjes van oude Amerikaanse musicals uit de jaren 1920 tot 1960. Deze liedjes zijn net als alle andere songs opgebouwd uit een melodie, ritme en akkoorden.
Een kenmerk van deze “American Songbook” liedjes is dat zij vaak uitgebreider zijn in de harmonie dan de gewone pop, rock of andere populaire muziek die wij op spotify, radio of tv horen.
En hierbinnen zijn er ook verschillende moeilijkheidsgraden qua improvisatie. Dit heeft te maken met het aantal en ook het soort akkoorden die een jazz standard bevat.

De Jazz standards zijn dus vaak lastiger om over te improviseren dan een gemiddelde popsong. Maar wanneer je een basis hebt opgebouwd hierin is het een kleine moeite om te improviseren over andere soorten muziek.
Het is nooit te lastig om gewoon te beginnen; in dit blog geef ik je een eerste oefening.

De Basis: melodie, toonladder en akkoorden.

De melodie van een liedje is geschreven vanuit een idee en vaak een gevoel. Hiervoor wordt een bepaalde toonsoort gekozen. Elke toonsoort heeft zijn eigen toonladder en daaruit volgen de akkoorden.
Wanneer je improviseert, speel je altijd vanuit de melodie van een liedje. De melodie komt uit een gevoel en heeft een betekenis. Daarom beginnen wij in de improvisatie ook met de melodie. Wat gebeurt in de melodie? Kunnen we iets veranderen, variëren? Is het mogelijk om een noot langer aan te houden? Of om een gedeelte sneller te spelen? Of kunnen we een extra noot toevoegen?
Om te weten welke noot te kunt toevoegen kijk je naar de toonsoort van het melodie. De voortekens helpen je om de toonladder te herkennen. En vaak eindigen, of beginnen liedjes bovendien op de grondtoon; bijvoorbeeld de melodie eindigt op een C en het stuk staat ook in de toonladder van C.

De toonladder is de basis die je ook gebruikt voor de improvisatie. Je gaat een stapje verder als je ook naar de akkoorden kijkt waaruit het stuk is opgebouwd. De tonen uit de akkoorden kunnen namelijk afwijken van de basis toonladder.

Begin nu met improviseren: melodie, ritme en toonladder.

Wil je graag beginnen met improviseren in jazz? Ook al weet je nog niet alles van akkoorden af? Begin dan met een simpel liedje, je kunt bijvoorbeeld heel goed beginnen met Vader Jacob.
De eerste toon van dit liedje is ook de grondtoon van de toonladder waar het liedje in staat. Dus begin je Vader Jacob op een G, dan staat het in G en gebruik je een Fis in plaats van een F.

Speel de melodie die jij hebt gekozen vijf keer en begin dan langzaamaan het ritme van de melodie te veranderen. Maak een noot wat langer of korter, speel een stukje sneller of langzamer. Doe dit een aantal keer en let er nog niet op of je het al heel geslaagd vindt of niet. Je bent aan het ontdekken.
Leer vervolgens de toonladder goed uit je hoofd en speel nog een keer (bijvoorbeeld) Vader Jacob, maar varieer nu meer met de noten. Speel de eerste drie noten bijvoorbeeld eens naar beneden in plaats van omhoog. Welke variatie zou je kunnen maken met het tweede zinnetje?
Langzaam ga je steeds meer je eigen versie spelen. Van daaruit kun je steeds een stapje verder gaan met improviseren.

Have fun and play music!

Meer zien en horen?

Ik deel veel meer informatie over improvisatie in de jazz via mijn YouTube kanaal.
Je bent welkom om je hierop te abonneren.

In Delft geef ik samen met Ed Baatsen elke laatste maandag van de maand een (gratis) workshop en jamsessie in café Verderop:

Meer weten over Søren?

Op mijn website vind je meer informatie over mij, mijn saxofoonworkshops en mijn online tutorials.
Ook vind je daar mijn videoles (Engels) over 7th chord arpeggios: how to practise and use these on Blue Bossa.

The post Jazz improvisatie – gastblog Søren Ballegaard appeared first on De Saxschool.

In de 20 jaar dat ik heb lesgegeven, heb ik heel vaak gehoord dat mensen het ritme ‘niet meer weten’, het ‘moeilijk’ vinden. Of de vraag is of ik het even kan voorspelen. Als ik samen met de cursist het volgende stappenplan doorneem, blijkt het meestal níet moeilijk en is voorspelen niet meer nodig. En vaak kost deze voorbereiding maar vijf minuten.

De crux is: eerst begrijpen, dan een klankvoorstelling maken en dan pas spelen. Een ander cruciaal punt blijkt dat bij begrijpen ook de context hoort van een liedje of stuk. Waar ben je muzikaal eigenlijk mee bezig? Wat staat er allemaal bij genoteerd aan aanwijzingen? Voel je de cadans, de sfeer?

In dit blog vertel ik je welke stappen je nodig hebt bij het instuderen van ritmes van blad. Het is niet moeilijk, maar je moet wel even je instrument laten liggen ;-).
Als je dat kunt opbrengen studeer je veel sneller en zul je meer zelfvertrouwen krijgen. Echt snappen waar je mee bezig bent is fijn en die foutjes die steeds blijven terugkomen zullen grotendeels verdwijnen.

Stap 1: gevoel bij het stuk
Pak een nieuw stuk erbij, op notenschrift. Zonder opname.
Je wil nu misschien direct kijken naar al die nootjes, maar dat doen we nog niet. Stap één is bekijken wat voor muziek je voor je hebt staan. Is het pop, en wat voor pop, klassiek, een ballad, swing, levendig, een dans, een koraal, verdrietig, vrolijk etc. etc.
In het bovenstaande geval is het klassieke muziek en er staat bij; langzaam, zacht, espressivo en er zijn veel gebonden noten te zien.
Heb je de (globale) sfeer te pakken? Dan gaan we naar de volgende stap:

Stap 2: de groove of cadans
Op de afbeelding zie je niet de makkelijkste ritmes staan. Maar kijk eerst eens naar de maatsoort, 4/4, en het tempo: langzaam. Pak de metronoom erbij of ga op je gevoel af: wat is langzaam denk je? Je gevoel zit meestal goed.
Tel nu als een dirigent of als een drummer, een paar maten achter elkaar werkt goed om het juiste gevoel te krijgen. Je gaat misschien al een beetje meebewegen; deze cadans hebben we nodig om het ritme in te laten passen.
Als ik dit vraag aan een leerling om te doen voordat hij gaat spelen, gaan de ritmes vanzelf al een stuk beter. Omdat de context er is. Eenzelfde ritme klinkt heel anders als het snel gaat dan dat het langzaam is. Dat is logisch. Maar ook klinkt het anders als het op de eerste tel begint dan dat het op de tweede tel begint. Probeer de eerste maat van het bovenstaande stuk maar eens in de driekwartsmaat te klappen of te zingen.
Het gevoel bij het stuk uit stap 1 blijft daarbij ook belangrijk: in een Bossa voelt eenzelfde ritme anders dan in een sonate van Mozart.

Stap 3: analyseer de ritmes
We gaan nu naar de geschreven ritmes kijken.
Wat je eerst moet weten is welke toon op welke tel komt dus zet de 1, 2 en eventuele overige tellen onder de noten. Eventueel verdeel je de noten onder (1e, 2e etc).
Het gaat hierbij dus om de tellen in de maat. In een 4/4 zijn er 4 tellen en in een 6/8 maatsoort zijn er 6.

Weten is iets anders dan kennen. De stap die veel mensen vergeten is het maken van een klankvoorstelling. Vóórdat je gaat spelen dus
Als je weet op welke tel de noten komen kun je gaan oefenen om een klankvoorstelling te gaan vormen.

Wat ik zelf altijd aanraad in mijn lessen is om nu de tel hardop te zeggen en het ritme erbij te klappen. Begin langzaam en controleer jezelf. Zonder hardop tellen is dit echt lastig; ik merk aan mijn cursisten dat ze dan veel meer fouten maken.
Je zult het dus even moeten oefenen, maar als je het eenmaal doorhebt, heb je het ook door voor de soortgelijke ritmes die je nog gaat tegenkomen.

Vergeet niet de ‘groove’ erbij te behouden uit stap 2. Zo tel je voor jezelf af voordat je gaat klappen (en door blijft tellen).

Stap 4: maak een klankvoorstelling
Pas als dit echt lekker gaat, kun je in plaats van hardop in je hoofd tellen terwijl je klapt. Je kunt nu wat beter naar het ritme gaan luisteren. Je speelt het eigenlijk aan jezelf voor. Nu ontstaat die klankvoorstelling.

Je kunt daarbij eventueel met je voet meetikken om nog te kunnen checken, of een metronoom mee laten lopen. Sommige mensen gaat dit prima af, anderen vinden het heel lastig. Kies wat lekker gaat voor jou.

Een stapje verder zónder nog te gaan spelen is de muziek zingen. Je kunt er nu meer muziek van gaan maken, en naast toonhoogte ook articulatie en dynamiek meepakken. Dus de sfeer uit stap 1 nog meer inkleuren.
Ook kun je de tel al zingend uitspreken! Dat vind ik zelf ook altijd een handige manier. Je kunt jezelf nu checken en je traint het maatgevoel.
Dit zingen zorgt voor een vrij complete klankvoorstelling. Ook als je niet zuiver of bijzonder mooi zingt! Niet onzeker over zijn en gewoon doen dus.

Stap 4: speulen!
Je zult merken dat dit nu niet meer zo lastig is. Je kunt direct muziek maken, ook al begin je misschien langzaam of in stukjes, of met metronoom. Je spieren zijn meer ontspannen omdat je weet wat je aan het doen bent. Je studeert niet of veel minder verkeerd in. En dus zul je na deze uitgebreide voorbereiding ruimte hebben om te letten op hóe je speelt in plaats van wát je speelt.

Veel speelplezier!

The post Ritmes: van blad tot klank appeared first on De Saxschool.

1. Begin met vijf minuten geconcentreerd inspelen
En als het bij die vijf minuten blijft is het ook niet erg! Met vijf minuten geconcentreerd spelen bereik je meer dan met 15 minuten achteloos toeteren. Waarschijnlijk ben je daarna meer gefocust én goed ingespeeld. De rest van je sessie zal er veel baat bij hebben.

2. Stel voor jezelf je inspeeloefeningen samen en herhaal deze een week of maand
Bekijk voor tips hierover het volgende blog: https://desaxschool.nl/tips/tips-voor-het-inspelen/

3. Herhaal leuke stukken
Niet steeds iets nieuws oefenen, of iets wat je nog niet onder de knie hebt. Veel herhalen en echt muziek maken is leuk én belangrijk! Je techniek wordt vloeiender en je kunt echt in de flow komen wat gewoonweg heerlijk is.

4. Verdeel in kleine stappen
Stel je doelen maar neem kleine stappen. Ik zie nogal eens dat er grootse doelen worden gesteld en als ze niet binnen de gestelde termijn worden gehaald (en dat is vaak binnen één poging :-)) is er teleurstelling en daardoor verminderde motivatie. Bedenk wat de kleinste stap is op weg naar je doel en vier het als je deze hebt gemaakt. Hoe kleiner de stappen hoe meer je te vieren hebt…

5. Maak je muziekplek comfy en helemaal van jou
Maak een goeie plek voor jezelf waar je je kunt terugtrekken. Het liefst met je instrument op een standaard zodat je hem zo kunt pakken. Koptelefoon en tablet/laptop ernaast of een CD speler, alles klaar om meteen van start te gaan!

Veel studeerplezier!
Floor Wittink

The post Studeertips voor de zomer appeared first on De Saxschool.

Een paar maanden geleden was het onderwerp motivatie aan de beurt. Op zich grappig op een wat cynische manier, want de studenten zijn vaak afwezig in mijn lessen. Het hoofdvak (les in je instrument) gaat voor en educatie komt vele nummertjes later in de lijst met prioriteiten.

Ik doe mijn best dit vak aantrekkelijk te maken maar kan alleen iets opbouwen als ze er zijn. Een vicieuze cirkel dus, terwijl ik zo graag vertel over hoe lesgeven uitdagend en leuk kan zijn. Hoe bevredigend het is als je iemand kunt helpen met musiceren. Hoe je zelf als mens groeit door les te geven.
Ik vertel er ook graag over omdat dit in de praktijk nog wel eens misgaat. Dan blijft het lesgeven een ‘moeten’ voor de docent/muzikant naast het, vaak voor veel te weinig gage, optreden. Dan wordt het ‘saai’ gevonden en heeft het niets te maken met de magie van muziek doe gevoeld wordt als de professional zelf speelt.

De amateurmuzikant is daar de dupe van. Juist degene die óók zoveel liefde heeft voor muziek maken. Juist degene die de moeite neemt om een instrument aan te schaffen, dure lessen te nemen en in zijn vrije tijd te oefenen. Juist diegene die onzeker is over zijn eigen kwaliteiten, want het resultaat is nog mijlenver weg van wat de docent laat horen.

Daarnaast zijn er ook docenten met hart voor het vak, maar die niet de juiste snaar weten te raken bij de leerling. Meestal omdat ze uitsluitend geestdriftig ingaan op techniek en noten lezen, of specifiek repertoire. Zodat het muziek maken een kunstje wordt waar de ziel uit is verdwenen.

Motivatie dus is het onderwerp voor deze periode op het conservatorium. Ik koppel de theorie steeds terug naar de praktijk van de student zelf; Waarom ben je hier in de les? Om welke redenen ben je afwezig? Zijn deze redenen gebaseerd op logica of op gevoel? En waar komt dat gevoel vandaan? En wat is het gevolg hiervan?
Waar het mij in dit artikel om gaat is dat veel beslissingen die wij mensen maken niet rationeel zijn. Als je het gevoel hebt dat de stof niet interessant genoeg is en je bent daardoor afwezig, is dat geen logische beslissing. Als je er namelijk niet bent dan wéét je helemaal niet wat je eraan kunt hebben. Dat uitleggen is overigens ook best lastig aan iemand die er niet is.

Studenten hebben dus een idee over wat het vak educatie inhoudt. Zoals één van hen laatst verwoordde nadat wij een heel leuke discussie hadden over het onderwerp leren: ‘Educatie is eigenlijk de Partij voor de Dieren van de vakken op deze school! Het is super interessant en nuttig voor je eigen ontwikkeling, maar zo lijkt het niet als je op de naam afgaat.‘ Blijkbaar heeft het de naam educatie een negatieve associatie.

Zo blijken wij mensen allerlei overtuigingen te hebben, waarvan we niet altijd weten waar ze vandaan komen. En die ook niet altijd even nuttig zijn. Er zijn onderzoeken gedaan naar motivatie van kinderen die op muziekles gaan. Zo kunnen jonge kinderen verschil maken tussen wat ze leuk vinden of wat ze denken dat belangrijk is voor hen en hun idee van wat hun competentie is op dit gebied. Deze vooronderstellingen bepalen hoeveel moeite ze gaan doen, hoe hun optreden zal gaan en hoe hun eigenwaarde zal zijn. (Wigfield, 1994; Wigfield&Eccles, 1992)
Er zijn dus zowel overtuigingen over hoe leuk en nuttig en vak, of het gitaar- of saxofoonspelen is en daarnaast zijn er vastomlijnde ideeën over hoe goed je er in bent. Dat bepaalt weer hoeveel moeite er wordt gedaan en voor je het weet ontstaat er een self fulfilling prophecy.

Misschien herken je bij jezelf ook overtuigingen die je had over hoe goed jij was in musiceren?
Of had je een idee over een bepaald vak bij je opleiding wat helemaal niet bleek te kloppen?

De toekomstige leerlingen van mijn studenten gaan die overtuigingen ook hebben. En naar mijn mening is het een prachtige taak van de docent om te helpen hiervan bewust te worden, zodat mentale blokkades uit de weg kunnen worden geruimd.

Een mooi voorbeeld geeft professor Carol Dweck in deze Ted Talk: als kinderen een overtuiging hebben dat ze iets niet kunnen en vervolgens een growth mindset aanleren (je kunt het wel als je oefent) presteren ze vele malen beter! Maar ook echt verbluffend veel beter. Niet talent, maar overtuiging en oefenen bepaalt voornamelijk het resultaat.
In muziek zijn er veel overtuigingen over talent, maar het meeste is niet gebaseerd op feiten. Zelfs meesterpianist Lang Lang zegt dat talent 90% resultaat is van oefenen.

De studenten die de lessen van mijn vak hebben bijgewoond, hebben niet alleen meer inzicht in hun eigen motivatie, maar ook in dat van hun leerlingen en kunnen daar op inspelen; letterlijk en figuurlijk.

En wat motiveert de amateurmuzikant op les eigenlijk nog meer? Muziek maken die je prachtig vindt, gezelligheid in de les. ‘Gewoon’ even lekker toeteren/raggen/pingelen/trommelen en natuurlijk ook samenspelen.

Laten we buiten onze beperkende overtuigingen gaan kijken over wat wel en niet goed, of interessant is en dat vooral ook meegeven als we lesgeven of les nemen.
Kies daarom als amateurmuzikant een docent die jou je goed laat laat voelen, ook al is leren niet altijd makkelijk. Zodat jij steeds weer je grenzen kunt verleggen mét dat plezier in het musiceren.

Wil je meer lezen over welke mogelijkheden er allemaal zijn in het lesgeven of les nemen? Ik schrijf uitgebreid over motivatie in mijn boek Hoe je als muzikant een bloeiende lespraktijk opbouwt. Zowel voor de docent als de amateurmuzikant geeft het veel handvatten over hoe te leren op een prettige manier. Meer informatie/bestellen.

Daarnaast heb ik, om het gat tussen techniek en magie te helpen opvullen, het e-boek Spelen vanuit je hart geschreven met tips voor musici. Meer informatie/bestellen.

The post Les hebben en les nemen: wat motiveert? appeared first on De Saxschool.